مسئله 2830 - اگر مرد ، زنى را فريب دهد كه از شوهر طلاق بگيرد و زن او شود طلاق و عقد آن صحيح است ، ولى هر دو معصيت بزرگى كرده‌اند و اگر در زمانى كه شوهر داشته با او زنا كرده باشد هرگز نمىتواند او را بگيرد . مسئله 2831 - هرگاه زن در ضمن عقد نكاح يا عقد لازم ديگرى با شوهر شرط كند كه اگر مثلًا شوهر مسافرت نمايد ، يا شش ماه به او خرجى ندهد يا معتاد به مواد مخدر شود و يا هر شرط ديگر اختيار طلاق با او باشد اين شرط باطل است . ولى چنانچه زن شرط كند تا مدت معينى هر چند طولانى ، وكيل باشد كه اگر مرد تخلف از شرط كند از طرف او خود را طلاق دهد و شوهر هم اين وكالت را بپذيرد شوهر حق ندارد او را عزل كند و چنانچه پس از تخلف شرط به وكالت از شوهر خود را طلاق دهد طلاق صحيح است . ليكن اگر مرد پيش از طلاق معصيت كرده او را از وكالت عزل نمايد عزل مىشود و طلاق صحيح نيست گر چه مرد خلاف شرع كرده و زن حق شكايت دارد . مسئله 2832 - پدر و جد پدرى ديوانه اى كه از بچگى ديوانه بوده اگر مصلحت او باشد مىتوانند زن او را طلاق بدهند ، و اگر بعد از بلوغ ديوانه شده با اجازه حاكم شرع مىتوانند زن او را طلاق دهند . مسئله 2833 - اگر پدر يا جد پدرى براى طفل خود زنى را متعه كند ، هر چند صلاح بچه باشد ، مشكل است بتواند مدت آن زن را ببخشد امّا زن دائمى او را حتماً نمىتواند طلاق دهد . مسئله 2834 - اگر از روى علاماتى كه در شرع معيّن شده ، مرد دو نفر را عادل بداند و زن خود را پيش آنان طلاق دهد ، ديگرى كه آنان را عادل نمىداند بنابر احتياط واجب نبايد آن زن را براى خود يا براى كس ديگرى عقد كند . مسئله 2835 - اگر كسى زن خود را بدون اين‌كه او بفهمد طلاق دهد ، چنانچه مخارج او را مثل وقتى كه زنش بوده بدهد و مثلًا بعد از يك سال بگويد : يك سال پيش تو را طلاق دادم ، و شرعاً هم ثابت كند ، مىتواند چيزهايى را كه در آن مدت براى زن تهيّه نموده و او مصرف نكرده است از او پس بگيرد ، ولى چيزهايى را كه مصرف كرده نمىتواند از او مطالبه نمايد . مسئله 2836 - طلاق از نظر اسلام بسيار مذموم و ناپسند است و نبايد بخاطر اختلافات خانوادگى و يا هر جهت ديگر جز ضرورت مهم رو به طلاق بياورند .